Propozycje zabaw i zadań

Opracowała: psycholog kliniczny mgr Elżbieta Wesołowska

Kochani Rodzice dni przymusowego pobytu w domu to dobry czas na to, by uczyć dziecko samodzielności. Zwykle w natłoku codziennych zajęć nie mamy na to czasu i wolimy wyręczać dziecko w wykonywaniu wielu przydatnych czynności,  albo nie zwracamy uwagi na sposób ich wykonania. Teraz jest czas by nadrobić zaległości i by nasze dziecko przyswoiło sobie pewne umiejętności. Czego warto nauczyć dziecko?  Oto lista cennych umiejętności przedszkolaka:

• samodzielne ubieranie i rozbieranie się
• składanie ubrań
• prawidłowe zakładanie butów
• zawiązywanie/zapinanie butów
• zapinanie guzików i zasuwanie suwaków
• zakładanie rajstop i skarpet
• odnajdywanie przodu i tyłu bluzki, rajstop i skarpet
• rozróżnianie prawej i lewej strony ciała
• samodzielne korzystanie z toalety i łazienki
• wydmuchiwanie nosa
• samodzielne jedzenie
• korzystanie z noża i widelca
• prawidłowe trzymanie sztućców podczas jedzenia
• jedzenie z zamkniętą buzią
• poprawne siedzenie przy stole (podczas siedzenia na krześle – stopy na podłodze)

Przyjemnej zabawy !

Bawimy się w samodzielność c.d.
Współczesne dzieci nie mają problemu z tym jak obsłużyć smartfon, tablet czy komputer. Jednak wiele z nich nie posiada podstawowych umiejętności potrzebnych przedszkolakowi a potem uczniowi. Pomóżmy dziecku je zdobyć pamiętając o tym, że praktyka czyni mistrza. Oto następne pozycje na liście cennych umiejętności przedszkolaka:

• Odkręcanie i zakręcanie butelek.
• Darcie papieru – na początku byle jak i byle jakiego papieru – aby tylko przedrzeć, potem rwiemy na paski. W efekcie końcowym dziecko powinno umieć przedzierać papier trzymając go palcami a nie całymi dłońmi.
• Prawidłowe trzymanie kredki – trzymają trzy palce – kciuk, wskazującyi środkowy. Równocześnie palec serdeczny i mały mogą trzymać małą kulkę, orzech  laskowy albo inny drobny przedmiot.
• Temperowanie kredki przy pomocy temperówki. Skrawki temperowanych kredek mogą potem posłużyć do wyklejania narysowanych konturów kwiatka czy misia.
• Równe składanie kartki  papieru na pół, potem znowu na pół itd. Na koniec zagięcia można poprzedzierać lub ponacinać nożyczkami a po rozłożeniu otrzymamy „serwetkę ‘’ we wzorki. 
• Prawidłowe trzymanie nożyczek i wycinanie – najpierw jakkolwiek, aby tylko coś przeciąć, odciąć, pociąć. Potem cięcie po narysowanych liniach prostych i wycinanie prostych konturów – kwadrat, koło, trójkąt lub wycinanie obrazków z gazety. Gdy dajemy dziecku do ręki nożyczki nigdy nie zostawiajmy go samego. Pamiętajmy też by podczas wycinania zawsze siedziało na krześle przy stole w bezpiecznej odległości od innych osób i patrzyło na to co robi. Praca pod kontrolą wzroku jest bardzo ważną umiejętnością i powinna towarzyszyć dziecku przy wykonywaniu wszystkich czynności.

 Przyjemnego praktykowania !

„Widzę, słyszę, czuję…” polisensoryczne poznawanie świata.Opracowała: oligofrenopedagog mgr Beata Wajszczak

Stymulacja polisensoryczna  to metoda wielozmysłowego poznawania świata, poznawania poprzez wzrok, słuch, dotyk, węch, smak. Jest to poznawanie wszystkiego, co nas otacza, co znajduje się w wokół nas- rośliny, owoce, warzywa, skarby leśne, różne papiery, tkaniny, piasek, woda. Wszystko to może służyć do zabawy z dzieckiem. Służą one do wywoływania określonych wrażeń i uczuć. Jest to szczególnie ważne dla dzieci z głębszym stopniem niepełnosprawności intelektualnej, które mają zaburzony rozwój intelektualny i fizyczny. I to co nam wydaje się być miłe w dotyku, przyjemne do słuchania, smaczne – dla nich stanowi wielką trudność do pokonania, by to sprawdzić, poznać, doświadczyć.

Również dzieci z mikrodeficytami, które przejawiają niechęć do dotykania różnych faktur, próbowania różnych pokarmów, są wrażliwe na dźwięki i zapachy poprzez stymulację wielozmysłową mogą przełamywać swoje słabości.

Natomiast dzieci, u których rozwój poznawczy jest prawidłowy uczestnicząc w zajęciach wykorzystujących elementy tej metody pogłębiają swoją wiedzę o otaczającym świecie, wzbogacają swoje doświadczenia, uczą się mówić o uczuciach, o tym co jest dla nich miłe lub nie.

Stymulacja wielozmysłowa przyspiesza tempo uczenia się, bo dziecko przez bezpośrednie działanie uczy się, zapamiętuje przy okazji zabawy. W czasie takich zajęć dzieci są aktywne i bardzo kreatywne.

Celem stymulacji polisensorycznej jest doskonalenie percepcji wszystkich  zmysłów;
Wzrok – rozwijanie spostrzegawczości, pamięci wzrokowej, analizy i syntezy wzrokowej,
Słuch – zmniejszenie wrażliwości lękowej na dźwięk, reagowanie na dźwięki, rozróżnianie dźwięków, analizy i syntezy słuchowej,
Smak – rozwijanie percepcji smakowej, nabywanie umiejętności różnicowania smaków,
Węch – poszerzanie wiadomości o zapachach,
Dotyk – rozwijanie wrażliwości dotykowej, rozwijanie wrażliwości dotykowej.

Zabawy i ćwiczenia usprawniające percepcję wzrokową. Opracowała: oligofrenopedagog mgr Beata Wajszczak.

Percepcja wzrokowa to zdolność do rozpoznawania i rozróżniania bodźców wzrokowych , a także do ich interpretowania przez odniesienie do poprzednich doświadczeń. (wg Frostig i Horne 1989) Odpowiedni poziom percepcji  wzrokowej  jest właściwy dla określonego  wieku dziecka i należy o tym pamiętać przy doborze zadań do wykonania.

Oto kilka propozycji zabaw dla najmłodszych  dzieci:

• Puszczanie „zajączków” na ścianie; wodzenie wzrokiem za „zajączkiem”, za światłem latarki, określanie natężenia światła; zwrócenie uwagi na cień
• Wyszukiwanie kolorów;- zabawy z kolorami; segregowanie przedmiotów wg koloru, wyszukiwanie takiego samego, porównywanie intensywności barwy; jasny, ciemny
• Oglądanie otaczającej rzeczywistości- wyszukiwanie na prośbę elementów otoczenia np. w określonym kolorze, służących do poruszania się, szukanie zwierząt, osób, roślin, obserwowanie różnych zjawisk itp.
• Oglądanie ilustracji;- wyszukiwanie i nazywanie elementów obrazka;
  - opowiadanie treści obrazka za pomocą pytań,
  Można wykorzystać obrazki z książeczek dziecięcych, a nawet z gazety
• Układanie obrazka z części;- układanie obrazka z kilku części-puzzle; najpierw kilka, a potem więcej.
• Wyszukiwanie elementów;
  - zabawa; co zniknęło; odgadywanie co zniknęło z grupy prezentowanych przedmiotów; zabawa kto zniknął, jeśli jest kilka osób
  - zabawa; co zmieniło miejsce; który przedmiot z grup prezentowanej zmienił miejsce; zabawa;  kto zniknął, jeśli jest kilka osób
  - porównywanie obrazków; czym się różnią, wyszukiwanie elementów
  - dorysowanie brakującego elementu obrazka
• Gra domino obrazkowe.

Zabawy i ćwiczenia stymulujące percepcję słuchową.Opracowała: oligofrenopedagog mgr Beata Wajszczak.

Percepcja słuchowa to zdolność do wyodrębniania, identyfikowania i różnicowania dźwięków mowy i otoczenia.

Odbiór dźwięków z otoczenia jest bardzo ważny dla każdego człowieka, a tym bardziej dziecka. Uczy się ono odbierania, różnicowania i nazywania dźwięków, które do niego docierają. Codzienna,  spontaniczna aktywność  dziecka oraz zaaranżowane zabawy uwrażliwiają dziecko na odbiór dźwięków. Dlatego też warto dostarczać dziecku różnych dźwięków, aby uczyło się je rozpoznawać, różnicować i nazywać. Można rozpocząć stymulację percepcji słuchowej od słuchania i rozpoznawania dźwięków z najbliższego otoczenia.

Oto kilka propozycji zabaw i ćwiczeń słuchowych:

• rozpoznawanie głosów osób z najbliższego otoczenia ( dziecko może zgadywać z zamkniętymi oczami i następnie zamieniać się rolami, a to dzieci uwielbiają gdy nam dorosłym się „nie udaje”),
• rozpoznawanie dźwięków z otoczenia – z domu- rożne urządzenia domowe(mikser, odkurzacz, suszarka, radio..)
• rozpoznawanie dzięków z różnych miejsc np. ulica ( odgłosy pojazdów, rozmowy ludzi,)
• rozpoznawanie odgłosów zwierząt z wiejskiego podwórka, z lasu, dzikich zwierząt,
• rozpoznawanie dźwięków instrumentów muzycznych
• rozpoznawanie dźwięków słyszanych przy wykonywaniu czynności codziennych (kąpiel, przelewanie wody, darcie papieru, stukanie młotkiem, trzaskanie drzwiami, dźwięk rozbitego szkła itp..)
• rozpoznawanie odgłosów natury; padający deszcz, wiatr, śpiew ptaków, burza;
• rozpoznawanie natężenia dźwięków; cicho – głośno, dżwięki wysokie – niskie

Te proste i łatwe zabawy można prowadzić z dzieckiem nawet w czasie wykonywania czynności codziennych. Wczesne doskonalenie percepcji słuchowej wzbogaca doświadczenia dziecka, ma wpływ na analizę i syntezę słuchową ważną w czasie rozwoju mowy.

Zabawki sensoryczne.Opracowała: oligofrenopedagog mgr Beata Wajszczak

Kochane Dzieci, Drodzy Rodzice!
Na czas dłuższego przebywania w domu mamy dla Was kilka propozycji ćwiczeń usprawniających małą motorykę, które są kontynuacja naszych wspólnych zajęć w przedszkolu.Mamy nadzieje, ze wykorzystacie je podczas wspólnej zabawy z rodzicami lub rodzeństwem. Oto przykłady ćwiczeń motoryki malej :

• nawlekanie koralików, przewlekanie sznurków, tasiemek, sznurowadeł przez różne rzeczy ,otworywieszanie ubranek dla lalek, chusteczek na sznurku i przyczepianie ich klamerkami do bielizny
• zbieranie drobnych elementów np. guzików dwoma palcami : kciukiem i wskazującym, zbieranie przedmiotów pęsetą
• ugniatanie papierowych kul i rzucanie nimi do celu
• wykonywanie drobnych ruchów palcami, naśladowanie gry na pianinie, spacerowanie palcami po stole, odtwarzanie rytmu  padającego deszcz
• ściskanie piłeczek, zwijanie palcami chusteczek, apaszek- formowanie kwiatka​
• kreślenie w powietrzu, na dywanie dużych, swobodnych, ciągłych ruchów w kształcie fal, ósemek, figur geometrycznych

Miłej zabawy!
 

Zabawki sensoryczne Tablica manipulacyjna
Zabawki sensoryczne mają zadanie stymulować wszechstronny rozwój dziecka; fizyczny i umysłowy. Działają  na wszystkie zmysły, doskonalą małą motorykę, stymulują umiejętność logicznego myślenia. Mogą mieć różne faktury, ciekawe kolory, elementy, którymi można manipulować; przesuwać, otwierać, zamykać, naciskać i wtedy wydają jakieś dźwięki, mogą pachnieć, błyszczeć.

Mamy bardzo duży wybór takich zabawek. Są takie, które stymulują zmysł słuch wówczas mają więcej elementów wydających dźwięki; dzwonią, piszczą grają, szeleszczą, lub takie stymulujące wzrok i wtedy błyszczą, są kolorowe bądź w kontrastowych kolorach. Dużo jest zabawek doskonalących małą motorykę i posiadają różne elementy do przesuwania oraz zabawki doskonalące wrażliwość dotykową i zawierają elementy z różnymi fakturami.

Samodzielne wykonanie zabawki sensorycznej.Takie zabawki sensoryczne warto, ale też bardzo łatwo zrobić samemu. Jaka ona będzie to tylko zależy od naszego pomysłu, posiadanych przedmiotów i umiejętności technicznych. Samodzielne wykonanie, a może w obecności dziecka jest wspaniałą zabawą i formą edukacyjną.

Moja propozycja to tablica manipulacyjna. Potrzebna tylko deska ze sklejki, wielkość dowolna i różne elementy, które do niej przymocujemy; dzwonek od roweru, zamek błyskawiczny, sznurki, tasiemki, rzepy, włącznik światła, mała zasuwka do drzwi, haczyk do drzwi, trąbka dżwiękowa do roweru, duże guziki, małe lusterko, kółeczka na sznureczku, które można przesuwać, kawałki materiałów o różnych fakturach (futerko sztuczne, papier ścierny, itp.) To wszystko wystarczy rozmieścić i przymocować. I może być zdecydowanie tańsze niż gotowa zabawka ze sklepu. Musimy tylko pamiętać o tym, by były to rzeczy bezpieczne dla naszych dzieci.

Powodzenia i zapraszam do podjęcia próby. A może ktoś zechce przesłać nam swój pomysł.

Opracowała: oligofrenopedagog mgr Anna Walisiak

Drodzy Rodzice  na pewno wiecie, że zajęcia plastyczne  przyczyniają się do harmonijnego rozwoju dziecka, są jedną z głównych form aktywności, dają możliwość wyrażania własnej ekspresji, dają dziecku wielką radość i zadowolenie oraz wzmacniają poczucie własnej wartości.

Nasze zajęcia pedagogiczne zwykle kończą się wykonaniem pracy plastycznej. która  nawiązuje do realizowanego tematu, jest jego podsumowaniem. Proponujemy dzieciom różne techniki plastyczne, kolorowanie w konturach kredkami lub farbami, naklejanie wyciętych elementów, wydzieranie papieru, lepienie z różnych mas plastycznych. W czasie tworzenia dziecko uczy się koncentracji uwagi, doskonali umiejętności motoryki małe, uczy się kompozycji, orientacji w przestrzeni. wytrwałości w działaniu.

W związku z istniejącą sytuacją gdy musimy zostać w domu, proponuję kilka zabaw plastycznych. które wypełnią i umilą nam czas….
 

Stemplowanie
Z gąbki- zmywaka wycinamy dowolne wzory np. figury geometryczne, kwiaty-tulipany, auto, owoce itp. Wszystko co potrafimy.  Moczyny w farbie i stemplujemy… wg wzoru lub dowolnie. Dobrym pomysłem jest łąka kwiatów lub wzór na dywan z figur geometrycznych….to zawsze wychodzi. Stemple można wyciąć też z ziemniaka.

Obrazek z ziarenek
Masa solna nałożona np. na pokrywkę od pudelka od margaryny i na niej układamy, wciskamy różne ziarna, kasze, groch, makaron. ziarna pieprzu.. i innych suchych produktów, wszystko może się przydać… i tworzymy obrazek.

Wiosenny pejzaż 
Z kolorowych gazet wyrywamy kawałki ilustracji pasujących do tematu i tworzymy wiosenny obraz. Możemy wymyślać różne tematy, np. wiosenna moda, wiosenna radość, co lubię robić… i jeszcze inne.

Zabawy z wykorzystaniem masy plastycznej.Opracowała: psycholog kliniczny mgr Elżbieta Wesołowska

Zabawy z wykorzystaniem masy plastycznej

Kochani Rodzice!
W tym tygodniu być może będziecie chcieli zrobić ze swoimi dziećmi świąteczne ozdoby. Proponuję wykorzystać do tego masy plastyczne. Z masy plastycznej można lepić przestrzenne elementy, wylepiać nimi kontury, wycinać w nich foremkami kształty i odciskać na nich dowolne wzory wykorzystując do tego stemple, materiał przyrodniczy (np. gałązki), wciskać w nią koraliki, groch, pestki, łupinki pistacji czy drobne posypki cukiernicze. Gdy masa zastygnie można ją pomalować farbami.

Przepis na  „masę porcelanową” :

• 250 g mąki ziemniaczanej
• 250 g kleju wikol
• 2 łyżki oliwki
• 2 łyżki octu

Wszystkie składniki umieszczamy w misce i mieszamy łyżką. Gdy ciasto zacznie się łączyć zagniatamy dłońmi. Wyjdzie elastyczna, gładka masa, którą przechowujemy w zabezpieczonym worku foliowym gdyż szybko wysycha. Do robienia dekoracji odcinamy tylko potrzebny w danym momencie kawałek i jak pisałam wcześniej możemy zrobić z niego figurki lub też możemy rozwałkować a potem wycinać dowolne kształty, odciskać wzory i co tylko chcemy. Gotowe prace suszymy.

Przepis na masę aksamitną:

• 250 ml odżywki do włosów
• 400-450 g mąki ziemniaczanej

Jeśli mamy mniej odżywki to zmieniamy proporcje mąki odpowiednio do odżywki. Do miski wsypujemy mąkę i dodajemy odżywkę do włosów. Możemy dodać  barwnik spożywczy jeśli mamy (dwie główki wykałaczki na 1/3 masy). Mieszamy i wyrabiamy aż masa przestanie się kleić do rąk – wyjdzie nam masa miła w dotyku, która na pewno zainspiruje nas do twórczej zabawy.

Życzę miło spędzonego czasu!

Zabawy z wykorzystaniem masy plastycznej c.d
Zabawa z wykorzystaniem masy plastycznej jest tym co większość dzieci bardzo lubi. Taka zabawa wyzwala w dziecku potrzebę swobodnej, twórczej ekspresji, dostarcza wielu bodźców sensorycznych, doskonale ćwiczy sprawność manualną i koordynację wzrokowo – ruchową. Warto zachęcać do niej dziecko. Najprostszą masą jest masa solna.

Przepis na masę solną:

• 2 szklanki mąki pszennej
• 2 szklanki soli
• 1 szklanka wody

Mąkę mieszamy z solą, stopniowo dodajemy wodę i wyrabiamy ciasto które nie klei się do rąk. Masą możemy wylepiać kontury, robić z niej formy przestrzenne, rozwałkować i wycinać foremkami wzory. Po zastygnięciu (kilka godzin lub dni – w zależności od grubości wytworu dziecka) można pomalować farbami. Jeśli chcemy przyspieszyć schnięcie masy – nagrzewamy piekarnik do 50-75 stopni i wstawiamy nasze dzieła na 45-60 minut.

Przepis na sztuczny śnieg: 

• 1 pianka do golenia
• 8 paczek sody
• 2 łyżki  mąki ziemniaczanej

Wszystkie składniki łączymy ze sobą i wstawiamy do lodówki na 20 minut – masa zrobi się zimna jak prawdziwy śnieg.

Przepis na masę balonową:

• 4 łyżki kleju szkolnego płynnego
• 4 łyżki żelu do prania

Całość wymieszać. Wyjdzie klejąca, ciągnąca masa. Gdy włożymy w tę masę słomkę i zaczniemy w nią dmuchać – wyjdą nam duże balony.

Przepis na domową ciastolinę:

• 3 łyżki oleju spożywczego
• 1 szklanka mąki pszennej
• 1 łyżka proszku do pieczenia
• ½ szklanki soli
• 1 szklanka ciepłej wody
• 1 cukier waniliowy

Wszystkie składniki umieścić w garnku i wymieszać. Po rozmieszaniu masa ma gęstość ciasta naleśnikowego. Stawiamy na małym ogniu, intensywnie mieszamy i podgrzewamy, aż masa zgęstnieje tak, że wbita w nią łyżka stoi. Studzimy masę. Gdyby po ostygnięciu była wciąż lepka dosypujemy małymi porcjami mąkę, aż przestanie się kleić do rąk. Na końcu dodajemy łyżeczkę oleju i zagniatamy całość.

Przyjemnej zabawy!

Zabawa masą solną- propozycja dla dzieci 5-cio, 6-cio letnich.Opracowała: oligofrenopedagog mgr Beata Wajszczak

Kochani, ciągle jeszcze sporo czasu musimy spędzać w domu. Kreatywne zabawy Kochani, plastyczne mogą sprawić Wam wiele przyjemności, rozwijać Wasze zdolności a także usprawniać funkcję motoryczną ręki.

Chciałam Wam dzisiaj zaproponować samodzielne (lub wspólnie z rodzicami) wykonanie masy solnej. Wystarczy jedna filiżanka mąki, jedna filiżanka soli i trochę wody.

Z tych składników należy zagnieść masę. Można ją podzielić na części i zafarbować na różne kolory za pomocą np. farb plakatowych w tubkach lub barwników spożywczych. Choć ulepiona przez Was masa będzie wyglądać dość apetycznie to nie próbujcie jej czasem gdyż w smaku jest okropnie słona i niezdrowa. Możecie za to lepić z niej co dusza zapragnie a także wyklejać kartoniki lub  przykrywki od pudełek po lodach czy margarynie.

Obiecuję że zabawa będzie wspaniała. Wystarczy, że przypomnicie sobie co robiliśmy z masy solnej na naszych zajęciach w przedszkolu: ciasteczka o różnych kształtach, pierniczki na choinkę, kurczątka na Wielkanoc chlebki i bułeczki kiedy bawiliśmy się w piekarnię, kolorowe jajeczka, ślimaki,  obrazki  z dodatkiem różnych ziarenek, koralików, skorupek po orzeszkach pistacjowych które to były znakomitym prezentem na różne okazje.

Życzę Wam wspaniałych pomysłów i dobrej zabawy.

Opracowała: oligofrenopedagog mgr Anna Walisiak

Rozwijanie wyobraźni przestrzennej i wdrażanie  do rozumienia stosunków przestrzennych zachodzących  między przedmiotami czy osobami jest naturalnym sposobem poznania otaczającego świata.

Pierwszym etapem jest uświadomienie dziecku schematu własnego ciała a następnie wyrabianie i utrwalanie orientacji w schemacie ciała drugiej osoby stojącej naprzeciw oraz nauka określania stosunków przestrzennych.

Te właśnie ćwiczenia są integralną częścią zajęć pedagogicznych z elementami psychomotoryki prowadzonych w naszym przedszkolu.

Chciałam  przedstawić  kilka propozycji takich ćwiczeń do  wykorzystania podczas zabawy w domu.

• Poznanie własnego ciała - dotykanie i nazywanie poszczególnych jego części
• Oglądanie swojego odbicia w lustrze
• Poruszanie poszczególnymi częściami ciała np. stopą, głową palcami
• Pokazywanie, naśladowanie  a także nazywanie min z wyrażaniem emocji np. jestem wesoły, jestem smutny
• Wskazywanie części ciała z dodawaniem określeń (góra, dół przód, tył, bok)
• Zapoznanie z oznaczeniami stron ciała np. to jest moja lewa ręka, to jest moje prawe ucho
• Rysowanie postaci ludzkiej pod dyktando dziecka, zachęcanie do samodzielnego stworzenia rysunku człowieka
• Zabawy z naśladowaniem np. zabawa w lustro - naśladowanie czynności wykonywanych przez inną osobę
• Stworzenie prostego schematu postaci człowieka a następnie zachęcanie dziecka do uszczegółowienia tego obrazu np. dodaj oczy, ręce, jakąś część garderoby, zachęcanie do używania pojęć wysoko, nisko z przodu, z boku.
• Składanie obrazka przedstawiającego postać ludzką kilku elementów  w zależności od możliwości dziecka.
• Oglądanie zdjęć rodzinnych i rozmowa na temat znajdujących się tam osób np. kto jest wysoki, kto jest niski, jaki kolor mają jego włos 

Źródło:  "Zabawy i ćwiczenia na cały rok" Anna Franczyk, Katarzyna Krajewska

Masażyki i wierszyki. Opracowała: oligofrenopedagog mgr Beata Wajszczak

„Masażyki na plecyki”
„Masażyki na plecyki” to rodzaj  zabaw relaksacyjnych opartych na dotyku. Zabawy te mają na celu pogłębienie więzi uczuciowej między dzieckiem a rodzicem, dzieckiem a terapeutą, dzieckiem a opiekunem. Masażyki uczą dziecko orientacji we własnym ciele, orientacji przestrzennej, poznawanie kierunków góra-dół, strona prawa-strona lewa. Uczą rozpoznawać różne doznania dotykowe; głaskanie, drapanie, klepanie, lekkie poszczypywanie. Ponadto dzięki zabawom z masażykami dziecko uczy się koncentracji uwagi, słuchania, ćwiczą zapamiętywanie prostych rytmizowanych wierszyków. Pomagają się wyciszyć, uspokoić i odprężyć.

Starsze dzieci, gdy już pamiętają tekst i znają wykonywane gesty mogą zamiennie robić to z rodzicem. Daje to ogromną radość dziecku i poczucie sprawczości.

Pajączek
Wspina się pajączek po rynnie
(idziemy palcami po plecach dziecka od dołu do góry)
Spadł wielki deszcz i zmył pajączka
(przykładamy obie dłonie i szybko przesuwamy w dół)
Zaświeciło słoneczko
(rysujemy kółeczko)
I wysuszyło pajączka
(masujemy ruchem okrężnym)
I od początku.. wspina się pajączek po rynnie…

Pisała pani
Pisała pani na maszynie  (uderzanie pojedynczo palcami w plecy)
A B C (pisanie palcem drukowanych liter)
Przeszło stado słoni  (lekkie uderzanie pięścią)
Potem stado koni  (lekkie uderzanie dłonią)
Popłynęła rzeczka,  (rysowanie palcem wężyka wzdłuż kręgosłupa)
Przeszła pani na szpileczkach  (lekkie uderzanie palcami wskazującymi)
I pan w lakiereczkach  (chodzenie dwoma palcami po plecach)
Z gryzącymi psami  (lekkie szczypanie z boku pleców)
Popadał drobny deszczyk  (lekkie uderzanie wszystkimi palcami)
Przeszedł ci dreszczyk  (lekkie szczypnięcie w kark)

Wierszyki:

„Jestem duży” Dorota Gellner
Jestem duży! 
Byłem mały! 
Wróżki mnie zaczarowały! 
Jakie wróżki? 
Dobre wróżki! 
I urosły moje nóżki, 
I urosły moje ręce, 
Włosów też mam chyba więcej. 
Patrzcie jak urosłem cały. 
Chociaż byłem taki mały!  

„Jestem duża” Dorota Gellner
Jestem duża!
Byłam mała!
Wróżka mnie zaczarowała!
Uśmiechnęłam się do wróżki
I urosły moje nóżki,
I urosły moje ręce,
Włosów też mam chyba więcej.
Patrzcie jak urosłam cała.
Chociaż byłam taka mała!

Opracowała: neurologopeda mgr Joanna Gemra

Ćwiczenia oddechowe
Oddychanie  jest czynnością fizjologiczną. U niektórych dzieci  można zaobserwować, iż czynność ta jest wykonywana  nieprawidłowo. Wynika to z nieukończonego procesu dojrzewania psychomotorycznego dziecka.

Odpowiednie ćwiczenia oddechowe usprawniają aparat oddechowy, zwiększają pojemność płuc,  kształtują ruchy przepony, uczą ekonomicznego zużywania powietrza w czasie mówienia, różnicują fazy oddychania (wdech – wydech), wydłużają fazę wydechową, a także działają uspokajająco.

Ćwiczenia należy przeprowadzać koniecznie przy otwartym oknie, zwłaszcza teraz, kiedy dużo czasu spędzamy w domu.

Niech one także zawsze będą jakąś formą zabawy, w czasie której nie tylko pożytecznie ale miło i  wesoło  dzielimy wspólny  czas.

Najprostszym ćwiczeniem jest wykonanie wdechu i wydechu. Może to być np. zabawa „Wąchanie kwiatków” . Mogą to być kwiatki wykonane razem z dzieckiem z bibułki, albo sztuczne kwiatki, które akurat mamy w domu lekko spryskane ulubionymi perfumami.

Inny wariant tego ćwiczenia to wąchanie kuchennych przypraw np.: wanilii, cynamonu, kakao itd.

Zasada jest taka,  że powoli  wciągamy  powietrze  nosem tak,  aby  zapamiętać zapach (robimy wdech nosem przy zamkniętych ustach). W przypadku dzieci, u których zaburzone jest połykanie śliny – dodatkowo stymulujemy pionizację języka poprzez uciskanie palcem miejsca pod żuchwą ( pod brodą ).
Następnie równie powoli dmuchamy ( robimy wydech ustami). Zwracamy przy tym uwagę, aby usta były wysunięte do przodu  i tworzyły „dzióbek”

Przyjemnej zabawy!

Ćwiczenia oddechowe c.d.
Chciałabym dzisiaj powiedzieć o nieco trudniejszych ćwiczeniach, których celem jest wzmocnienie wydechu. Przeprowadza się je wówczas, gdy chcemy poprawić wymowę dziecka. W takich ćwiczeniach wdech ma być krótki, szybki a wydech długi połączony z dmuchaniem.

Zaproponuję zabawę w zdmuchiwanie piórek z dłoni, dmuchanie  na wiatraczki,  dmuchanie na lekkie, kolorowe pomponiki umieszczone np. w pustym opakowaniu po czekoladkach - podczas dmuchania wysoko podskakują. Dzieci uwielbiają takie zabawy. Jeszcze innym wariantem tego ćwiczenia jest dmuchanie przez słomkę tak, aby zdmuchnąć z miseczki umieszczone tam skrawki papieru, dmuchanie przez rurkę w szklankę z wodą "burza na morzu" albo w kulki styropianu tworzące wówczas "burzę śnieżną"

Inną grupę ćwiczeń stanowią te, w których chodzi o wydłużenie fazy wydechowej. Wydech jest wówczas równomierny, jednostajny. Taki właśnie wydech powinien mieć miejsce  podczas mówienia. Takie ćwiczenie można zaproponować dziecku wykorzystując świecę. Dmuchamy na płomień  w taki sposób,  aby nie zgasł. Mówimy , że "tańczy". Lubianym przez dzieci ćwiczeniem jest dmuchanie w zawieszone na nitkach kolorowe krążki papieru lub wstążki. 

Pamiętajmy, aby podczas tych ćwiczeń wydmuchiwanie powietrza odbywało się powoli i długo.

Ćwiczenia  należy przeprowadzać krótko. Najlepiej kilka razy w ciągu dnia  zmieniając tematykę zabaw.